Podsumowanie formacji – bramkarze

Rywalizacja Kacpra Tobiasza, Gabriela Kobylaka i Marcela Mendesa-Dudzińskiego przebiegała według przewidywalnego schematu, nawet na moment hierarchia nie została zachwiana, nie było tak że ktoś pokazał, że to on zasługuje na miejsce między słupkami – ani na treningach, ani w meczach gdy dostawał szansę. Numerem jeden był Kacper Tobiasz, który w porównaniu do ubiegłego roku z pewnością popełniał mniej błędów. To wystarczyło by trafić do reprezentacji Polski – do szerokiego składu. W Legii był niekwestionowanym numerem jeden, choć nie było tak, że bronił jak w transie. Gabriel Kobylak miał spotkania, w których bronił solidnie, ale i takie, że popełniał proste błędy. A Marcel Mendes-Dudziński nie przekonywał nawet w rezerwach. 

Czytaj też

Finansista chce wznieść Legię na wyższy poziom

Kacper Tobiasz

Runda wiosenna nie była dla niego udana, przypomnijmy że trener Goncalo Feio stracił do niego zaufanie, sprowadził Vladana Kovacevicia, a nawet gdy wrócił do bramki był odsuwany w kluczowych meczach jak rewanż z Chelsea czy mecz u siebie z Lechem Poznań. Tobiasz rozpoczął więc sezon z nowymi nadziejami, chwaląc trenera Edwarda Iordanescu, rozpoczął go jako bramkarz numer jeden i przez całą rundę jesienną pozostał pierwszym wyborem sztabu szkoleniowego.

Jego pozycja nie była jednak budowana na serii wybitnych występów, lecz na stabilności i przewidywalności. Tobiasz o wiele rzadziej niż w poprzednim sezonie popełniał błędy – mocno pracował nad tym trener Arkadiusz Malarz. Ale też rzadko przekraczał poziom poprawności. W meczach ligowych prezentował się solidnie – dobrze reagował na strzały z bliskiej odległości, poprawnie ustawiał się na linii i rzadko gubił koncentrację. Jego interwencje były pozbawione zbędnej efektowności, co z jednej strony dawało poczucie bezpieczeństwa, a z drugiej uwypuklało brak „tego czegoś”, co wyróżnia bramkarzy z najwyższej półki. Tobiasz częściej bronił to, co powinien obronić, niż to, co wymyka się bramkarskim standardom. Wyraźnie poprawił się w aspekcie komunikacji z defensywą. Coraz częściej przejmował rolę ostatniego obrońcy grającego odważnie na przedpolu, reagował na ustawienie obrońców. Nadal jednak problematyczna pozostawała jego gra na przedpolu. Przy dośrodkowaniach bywał zbyt zachowawczy, a decyzje o wyjściu do piłki podejmował z opóźnieniem, co niekiedy prowadziło do nerwowych sytuacji pod własną bramką. Zbyt często piłkę odbijał, czasem powinien ją złapać. Zdarzały się sytuacje, że odbijał piłkę przed siebie i dopadali do niej rywale.

Kilka razy utrzymywał jednak Legię w grze – tak było choćby w spotkaniu z Hibernianem, gdyby nie jego interwencje, Legia nie awansowałaby do fazy ligowej europejskich pucharów. Doświadczenie pucharowe i wkład w wyniki zespołu w tych rozgrywkach docenił selekcjoner reprezentacji Polski, Jan Urban i powołał legionistę do szerokiej kadry zespołu. Jesień nie była z pewnością dla Tobiasza krokiem wstecz, ale nie była też dużym krokiem do przodu. Była raczej potwierdzeniem solidnej dyspozycji i takiej pracy na treningach. To bramkarz gotowy na regularną grę w Legii, ale wciąż nie taki, który samą swoją obecnością zamyka temat rywalizacji w bramce. Na pewno musi pracować nad mentalem – po dobrym meczu lub dwóch potrafi się rozluźnić i przez to notuje słabsze spotkanie. 

W statystyce xCG czyli współczynniku oznaczającym oczekiwaną liczbę straconych goli uzyskał średnią 1,03. Miał 7 czystych kont we wszystkich rozgrywkach, puścił średnio 1,14 gola na mecz. Rywal na jego bramkę oddawał średnio 3,4 strzału na mecz, z tego "Tobi" bronił średnio 2,26 strzałów. Wykonywał w każdym spotkaniu średnio 12,9 podań, miał w nich skuteczność na poziomie 97,3 procent. Było też w każdym meczu średnio 9,22 podań długich, tutaj skuteczność wynosiła 61,7 procent. 

Ocena rundy: (skala 1-10) 6 – stabilność, ale wciąż nie jest to poziom jaki prezentował w barwach Stomilu lub pierwszego sezonu w barwach Legii

Gabriel Kobylak

Runda jesienna sezonu 2025/26 była dla Gabriela Kobylaka była czasem nieco zmarnowanym. Jego obecność w pierwszym zespole miała charakter epizodyczny i ograniczony wyłącznie do rozgrywek pucharowych. W lidze Kobylak nie zanotował ani jednego występu, co samo w sobie jasno pokazuje jego miejsce w aktualnej hierarchii bramkarskiej. Kobylak pełnił rolę bramkarza zadaniowego – pojawiał się w momentach, w których sztab szkoleniowy decydował się na rotację lub dawał odpoczynek podstawowemu golkiperowi. Wystąpił w jednym meczu Pucharu Polski (1:2 z Pogonią Szczecin) oraz jednym spotkaniu Ligi Konferencji (4:1 z Lincoln Red Imps). Jego występy w tych spotkaniach nie miały charakteru przełomowego, ale też nie obnażyły poważnych braków.

Czytaj też

Skrobała mógł trafić do Lecha Poznań

Kobylak prezentował się poprawnie technicznie, starał się grać bezpiecznie i unikać ryzyka. Widoczna była ostrożność w podejmowaniu decyzji, szczególnie przy grze na przedpolu i przy dośrodkowaniach, co sugerowało, że jego głównym celem było „nie zaszkodzić” zespołowi, a nie budowanie własnej pozycji poprzez efektowne acz ryzykowne interwencje. Puścił 3 gole w 2 meczach. 

Równolegle Kobylak występował w rezerwach Legii w III lidze, gdzie rozegrał dwa spotkania (3:1 z ekipą z Ząbek oraz 4:2 z Olimpią Elbląg). Te mecze miały przede wszystkim charakter podtrzymania rytmu meczowego, a nie realnej walki o miejsce w pierwszym składzie. Trudno jednak jednoznacznie ocenić jego dyspozycję na podstawie tak niewielkiej próbki – zarówno w pierwszym zespole, jak i w rezerwach. Jesień 2025 roku nie była więc dla Kobylaka czasem sportowej konfrontacji z Tobiaszem, podobnie sytuacja wyglądała wiosną – wówczas rozegrał jeden mecz zremisowany 1:1 w Kielcach z Koroną. Jego przyszłość w klubie pozostaje otwartą kwestią.

Biorąc pod uwagę wszystkie rozgrywki w statystyce xCG czyli współczynniku oznaczającym oczekiwaną liczbę straconych goli uzyskał średnią 0,57. Rywale oddawali na jego bramkę średnio 3,82 strzału na mecz, z czego bronił 2,63 uderzenia na spotkanie. Krótkie podania to skuteczność na poziomie 96,8 procent, zaś długie 64,3 procent. Ani razu nie zachował czystego konta. 

Ocena rundy: Grał tylko epizodycznie, zaledwie w dwóch meczach rundy jesiennej. To za mało by go oceniać. Ale dla niego byłoby lepiej, aby w kolejnym roku już regularnie grać – jeśli nie w Legii, to w innym miejscu. 

Marcel Mendes-Dudziński

Mendes-Dudziński w rundzie jesiennej pełnił rolę trzeciego bramkarza. Ten czas należy analizować przede wszystkim przez pryzmat rozwoju. Tyle, że aby się rozwijać, trzeba grać, a Marcel nigdzie nie grał. Na pierwszy zespół był za słaby, wyraźnie przegrywał rywalizacje na treningach. W rezerwach też nie wystąpił w żadnym spotkaniu – tam sezon między słupkami zaczął Wojciech Banasik, zaś w drugiej części rundy jesiennej postawiono na 17-letniego Jana Biendugę, który uzbierał 10 meczów w III lidze, zagrał 4 razy w młodzieżowej Lidze Mistrzów). To najlepiej pokazuje miejsce Marcela. 

Pod względem fizycznym i refleksu Mendes-Dudziński na treningach prezentował się obiecująco. Ma dobre niezłe warunki fizyczne, szybkie reakcje i naturalny instynkt do obrony strzałów na linii. Jednocześnie widoczna była niepewność decyzyjna. Miał problemy przy wyjściach do piłki, spóźnione reakcje oraz problemy z oceną trajektorii dośrodkowań. Ogólny obraz był taki, że dość duży dystans dzielił go od pozostałych bramkarzy. 

Ocena rundy: Czas stracony, czas na zmiany

Quiz

Wszystkie quizy

Co wiesz o Legii II?

1/10 Pierwszym trenerem Legii II (stan na grudzień 2025) jest…

Piotr JacekFilip RaczkowskiMarek GołębiewskiJulien Tadrowski