Podsumowanie formacji - obrońcy

Wśród defensorów można było znaleźć zarówno zawodników, którzy stanowili o sile drużyny, jak i takich, którzy pełnili rolę uzupełniającą. Niektórzy potwierdzili swoją wartość, inni musieli zmierzyć się z rosnącą konkurencją lub własnymi ograniczeniami. 
 
Kamil Piątkowski - Kiedy Legia sprowadzała Kamila Piątkowskiego, oczekiwania były ogromne. Mówimy przecież o zawodniku z doświadczeniem reprezentacyjnym, mającym za sobą występy w silniejszych ligach i dysponującym profilem, którego od dawna brakowało przy Łazienkowskiej. Wiosna pokazała, że były to oczekiwania uzasadnione. Początek był wymarzon, ale po drobnym urazie pmiał słabsze mecze, brakowało pewności siebie a i nieco szczęścia. Wiosną prezentował się już naprawdę solidnie, a czasem wzorowo.  

Największym atutem Piątkowskiego jest szybkość. W Ekstraklasie niewielu środkowych obrońców jest w stanie poruszać się z podobną dynamiką. Dzięki temu Legia mogła pozwolić sobie na odważniejsze ustawienie, a błędy popełniane przez kolegów niejednokrotnie były naprawiane właśnie przez interwencje byłego zawodnika Salzburga. Dobrze wyglądał również w pojedynkach jeden na jednego, szczególnie przeciwko napastnikom próbującym atakować wolne przestrzenie za linią obrony. Trener Marek Papszun powierzył mu też zadania ofensywne - chętnie bierze udział w akcjach prawą stroną, rajdy kończy dośrodkowaniami lub wejściem w pole karne. Takie akcje kończyły się asyatmi i golami. 

Nie oznacza to jednak, że jego występy były pozbawione mankamentów. Zdarzały się spotkania, w których Piątkowski próbował grać zbyt odważnie przy wyprowadzaniu piłki. Kilka strat wynikało bardziej z jego decyzji niż z jakości pressingu rywali. W systemie Papszuna, opartym na odpowiedzialności i ograniczaniu ryzyka, takie zachowania nie zawsze były mile widziane. Pewne zastrzeżenia można mieć również do gry w powietrzu. Choć warunki fizyczne pozwalają mu dominować, nie zawsze robił to z odpowiednią regularnością. Bywały sytuacje, w których doświadczeni napastnicy potrafili znaleźć sposób na wygranie pojedynku lub stworzenie zagrożenia po dośrodkowaniu.

Mimo tych uwag trudno wskazać wielu obrońców Legii, którzy wiosną prezentowali podobny potencjał. Piątkowski wniósł do defensywy cechy wcześniej praktycznie nieobecne i ma wszelkie argumenty, by zostać liderem tej formacji.

Kamil miał średnio 4,93 pojedynku na mecz z rywalem, wygrywał średnio 65,8 procent z nich. Rzadko grał wślizgiem - raptem 0,19 wślizgu na spotkanie, co trzeci wślizg przynosił mu korzyść. Notował średnio 4,71 przechwytu na spotkanie - najwięcej 10 miał ich w starciu ze Spartą Praga 0:1. 11,64 - to średnia odzyskiwania posiadania piłki. Najwięcej razy odzyskiwał posiadanie piłki w starciu z Rakowem 1:1 na jesieni - 22 razy. Średnio 10,11 tracił posiadanie piłki - najwięcej razy bo 17 w starciu z Jagiellonią Białystok 2:2. MIał średnio 0,76 faulu na mecz. Strzelił jednego gola - w meczu z Pogonią w Pucharze Polski miał 2 asysty - w meczach z Zagłębiem i Bruk Betem. 

Radovan Pankov  - Gdyby przyznawano nagrodę za regularność, Radovan Pankov byłby jednym z głównych kandydatów. Serb od dłuższego czasu prezentuje podobny, wysoki poziom. Nawet w fatalnych meczach na jesieni z Górnikiem w Zabrzu i Zagłębiem w Lubinie, jako jedyny nie schodził poniżej. swojej normy. Również w rundzie wiosennej trudno było znaleźć większe wahania formy w jego wykonaniu.

Nie jest to zawodnik spektakularny, ale bardzo solidny i grający twardo. Rzadko wykonuje efektowne rajdy z piłką, nie imponuje wyjątkową szybkością ani nie przyciąga uwagi liczbami. Jego wartość polega jednak na czymś innym. Pankov doskonale rozumie swoją rolę i bardzo rzadko podejmuje decyzje, które mogłyby zaszkodzić drużynie. W wielu spotkaniach był najstabilniejszym punktem defensywy.  Na szczególne uznanie zasługuje jego gra w polu karnym. Serb bardzo dobrze czyta zamiary przeciwników, odpowiednio się ustawia i potrafi przewidzieć rozwój akcji. Dzięki temu nie musi ratować sytuacji desperackimi interwencjami. Wielokrotnie wystarczało jedno przesunięcie czy odpowiednie zajęcie pozycji, by zażegnać zagrożenie.

Problem pojawia się wtedy, gdy Legia zmuszona jest bronić wysoko. W takich momentach ograniczenia motoryczne Pankova stawały się bardziej widoczne. Szybcy i mobilni napastnicy potrafili sprawiać mu trudności, zwłaszcza gdy dochodziło do pojedynków na dużej przestrzeni. Nie jest przypadkiem, że najlepiej wyglądał obok partnerów mogących kompensować ten mankament. Ale ogólnie rzadko popełniał błędy. Był jednym z fundamentów defensywy. Nawet jeśli nie zawsze znajdował się na pierwszych stronach gazet, to właśnie tacy zawodnicy często stanowią o sile zespołu. Bardzo charakterny piłkarz - na boisku i poza nim. Będzie go brakowało. 

Rasza miał średnio 5,17 pojedynku na mecz z rywalem, wygrywał średnio 67,6 procent z nich. NIe grał zbyt wiele wślizgiem - miał 0,29 wślizgu na spotkanie, blisko 40 procent z nich przynosił mu korzyść. Notował średnio 3,97 przechwytu na spotkanie - najwięcej 9 miał ich w starciu z Zagłębiem Lubin 1:3. 12,51 - to średnia odzyskiwania posiadania piłki. Najwięcej razy odzyskiwał posiadanie piłki w starciu z Samsunsporem 0:1 na jesieni - 22 razy. Średnio 9.421 tracił posiadanie piłki - najwięcej razy bo 18 w starciu z Samsunsporem. Miał średnio 0,98 faulu na mecz - najwięcej razy faulował w ostatnim meczu w NIecieczy - 4 razy. Strzelił jednego gola w spotkaniu z Radomiakiem 1:1. 

Rafał Augustyniak  - Wiosna po raz kolejny pokazała, dlaczego Rafał Augustyniak jest tak ceniony przez kolejnych trenerów Legii. Niezależnie od pozycji i okoliczności potrafił dostosować się do potrzeb drużyny. Występy w środku obrony nie były dla niego nowością, ale ponownie udowodnił, że może być wartościowym rozwiązaniem również w tej roli.

Największym atutem Augustyniaka pozostaje inteligencja boiskowa. Nie jest najszybszym zawodnikiem, nie imponuje dynamiką czy widowiskowością, ale doskonale rozumie grę. Potrafi odpowiednio wcześnie zareagować, przewidzieć rozwój sytuacji i znaleźć się tam, gdzie za chwilę pojawi się zagrożenie. To właśnie dzięki temu przez większość rundy skutecznie maskował swoje ograniczenia. Dużą wartością była również jego przydatność przy stałych fragmentach gry. Zarówno w defensywie, jak i pod bramką przeciwnika należał do najważniejszych zawodników Legii. Nie zawsze przekładało się to na liczby, ale regularnie zmuszał rywali do zachowania szczególnej ostrożności.

Nie sposób jednak przemilczeć faktu, że w niektórych spotkaniach było widać, iż nie jest nominalnym stoperem. Kiedy przeciwnicy przyspieszali grę lub szukali pojedynków szybkościowych, Augustyniak miał problemy z dotrzymaniem kroku bardziej dynamicznym zawodnikom. W takich momentach doświadczenie nie zawsze wystarczało.

Jego runda była dobra, choć nie tak efektowna jak niektóre wcześniejsze okresy w Legii. Na pewno już do końća życia jego wizytówką będzie mecz z Szachtarem i dwa piękne strzelone gole w tym spotkaniu. Najgorszym występęm był ten w NIecieczy z Bruk-Betem - fayalne błędy i pełna dekoncentracja. Nadal pozostaje wartościowym piłkarzem w kadrze, ale coraz częściej widać, że drużyna potrzebuje wokół niego zawodników zdolnych przejąć część obowiązków wymagających większej intensywności.

August miał średnio 5,62 pojedynku na mecz z rywalem, wygrywał średnio 56,2 procent z nich. Rzadko grał wślizgiem - miał 0,11 wślizgu na spotkanie, połowa z nich przynosiła mu korzyść. Notował średnio 3,82 przechwytu na spotkanie - najwięcej 9 miał ich w starciu z Lechia Gdańsk 2:1. 10,08 - to średnia odzyskiwania posiadania piłki. Najwięcej razy odzyskiwał posiadanie piłki w starciu z Widzewem 1:0 - 24 razy. Średnio 7.67 tracił posiadanie piłki - najwięcej razy bo 15 w starciu z Bruk-Betem 1:0. Miał średnio 1,8 faulu na mecz - najwięcej razy faulował w meczu z Motorem 1:1 - 5 razy. Strzelił cztery gole - dwa z Szachtarem, z Motorem i Górnikiem. 

Jan Leszczyński - Na pewno sama możliwość regularnego funkcjonowania przy pierwszym zespole była krokiem naprzód. Młody obrońca nie wchodził do drużyny jako zawodnik gotowy do natychmiastowego przejęcia odpowiedzialności za wyniki, lecz jako piłkarz mający stopniowo oswajać się z wymaganiami seniorskiego futbolu.

Pierwsze występy pokazały zarówno jego potencjał, jak i obszary wymagające dalszej pracy. Na plus należy zapisać odwagę. Leszczyński nie sprawiał wrażenia zawodnika przestraszonego debiutem czy presją związaną z grą dla Legii. Chętnie uczestniczył w rozegraniu, nie unikał pojedynków i próbował realizować założenia sztabu szkoleniowego. Jednocześnie było widać brak doświadczenia. Zdarzały się spóźnione reakcje, problemy z oceną sytuacji czy niepotrzebne ryzyko przy podejmowaniu decyzji. W piłce młodzieżowej takie błędy często uchodzą płazem, natomiast na poziomie Ekstraklasy są natychmiast wykorzystywane przez przeciwników.

To jednak nie powinno nikogo dziwić. Znacznie ważniejsze jest to, że Leszczyński pokazał cechy, które mogą pozwolić mu myśleć o przyszłości w pierwszym zespole. Dobrze prezentował się pod względem kultury gry, nie bał się odpowiedzialności i nie chował się przed piłką nawet w trudniejszych momentach. Zagrał świetne zawody w Gdańsku z Lechią, ale też słabo wypadł w starciu z Motorem.

Grał mało, w sumie wystąpił 4 meczach i uzbierał raptem 182 minuty w pierwszym zespole. 15 spotkań w rezerwach i 4 w młodzieżowej Lidze Mistrzów. Ale większość tych występów poza pierwszą drużyną zaliczył jesienią. Z tej perspektywy szkoda, że nie poszedł na wypożyczenie do Pogoni Grodzisk Mazowiecki, bo zdobyłby bezcenne doświadczenie na poziomie I ligi. Wypożyczenie było gotowe, ale zostało zablokowane przez transfer Steva Kapuadiego do Widzewa Łódź. 

Leszczu miał średnio 5,94 pojedynku na mecz z rywalem, wygrywał średnio 53,8 procent z nich. Sporo grał wślizgiem - miał 0,83 wślizgu na spotkanie, połowa z nich przynosiła mu korzyść. Notował średnio 3,65 przechwytu na spotkanie - najwięcej 4 miał ich w starciu z Lechia Gdańsk 2:1. 10,51 - to średnia odzyskiwania posiadania piłki. Najwięcej razy odzyskiwał posiadanie piłki w starciu z Lechią - 13 razy. Średnio 12.34 tracił posiadanie piłki - najwięcej razy bo 13 w starciu z Lechią. 

Artur Jędrzejczyk - Każda drużyna potrzebuje zawodników, których rola wykracza poza to, co kibice widzą podczas dziewięćdziesięciu minut meczu. W Legii takim piłkarzem pozostaje Jędrzejczyk. Runda wiosenna była jednak kolejnym okresem pokazującym, że legenda klubu znajduje się już na zupełnie innym etapie kariery niż jeszcze kilka sezonów temu.

Marek Papszun korzystał z usług doświadczonego obrońcy przede wszystkim wtedy, gdy wymagała tego sytuacja kadrowa lub specyfika przeciwnika. Jędrzejczyk nie był zawodnikiem, wokół którego budowano linię obrony. Stał się raczej piłkarzem dającym drużynie doświadczenie, charakter i spokój w trudnych momentach. I liczny pokazują, że w tych spotkaniach nie zawodził. Największym atutem kapitana pozostawałły agrsja i czytanie gry. W wielu sytuacjach nadrabiał ustawieniem to, czego nie był już w stanie nadrobić szybkością. Potrafił przewidzieć rozwój wydarzeń, odpowiednio pokierować partnerami i uniknąć problemów dzięki boiskowej inteligencji. W meczach wymagających walki, zaangażowania i odpowiedzialności nadal był w stanie dawać zespołowi konkretne korzyści.

Nie da się jednak uciec od faktu, że czas działa na jego niekorzyść. Coraz częściej było widać problemy w pojedynkach z dynamicznymi napastnikami czy skrzydłowymi. Rywale szukający gry za linią obrony potrafili wykorzystywać jego ograniczenia motoryczne. Trudno również oczekiwać, że będzie regularnie grał co trzy dni na wysokiej intensywności. Organizm wysyła coraz wyraźniejsze sygnały, że należy odpowiednio zarządzać jego minutami. Nie oznacza to jednak, że przestał być ważnym ogniwem drużyny.

Ocena jego rundy zależy od perspektywy. Jeśli patrzeć przez pryzmat zawodnika walczącego o miejsce w podstawowym składzie, była to przeciętna wiosna. Jeżeli jednak spojrzeć na niego jako na doświadczonego lidera szatni i wartościowego rezerwowego, trudno mieć większe pretensje. Jędrzejczyk nie był już pierwszoplanową postacią, ale nadal pozostawał potrzebny. 

Jędza miał średnio 6,48 pojedynku na mecz z rywalem, wygrywał średnio 74,3 procent z nich. Rzadko grał wślizgiem - miał 0,09 wślizgu na spotkanie, ale też miał w tym stuprocentową skuteczność. Notował średnio 4,21 przechwytu na spotkanie - najwięcej 8 miał ich w starciu z Koroną Kielce 2:0. 10,52 - to średnia odzyskiwania posiadania piłki. Najwięcej razy odzyskiwał posiadanie piłki w starciu z GKS-em Katowice 3:1 - 18 razy. Średnio 8.24 tracił posiadanie piłki - najwięcej razy bo 14 w starciu z Gieksą. Miał średnio 1,31 faulu na mecz - najwięcej razy faulował w meczach z Koroną i GKS - 2 razy. Strzelił jednego gola - na wagę zwycięstwa z ekipą z Katowic.

Steve Kapuadi - Odszedł już z Legii, ale w minionym sezonie rozegrał 30 meczów w barwach „Wojskowych”, a 29 z nich zaczynał w podstawowej jedenastce. To pokazuje, jak ważnym był elementem w układankach kolejnych trenerów - Edwarda Iordanescu, Inakiego Astiza a i Marek Papszun na niego stawiał. 

Jego największym atutem była gra lewą nogą - Legia po jego odejściu nie miała w zespole lewonożnego stopera. Był zagrożeniem dla rywala przy stałych fragmentach gry, pożyteczny pod własną bramką. Dobrze potrafił wyprowadzać piłkę ze strefy obronnej - celnie podawał daleko piłkę. Silny i twardy w pojedynkach z rywalami. Ale zdarzały mu się momenty dekoncentracji i często przez to było groźnie pod bramką Legii. 

Był też zniechęcony, sprawiał wrażenie, jakby miał już dość okresu przy Łazienkowskiej. Od dawna naciskał na transfer. Na koniec okienka transferowego miał trafić do Włoch, ale Torino i Cremonese w ostatniej chwili się wycofały. Piłkarz był niezadowolony od kilku miesięcy, chciał odejść. W końcu trafił do Widzewa Łódź. 

Kapuadi miał średnio 4,16 pojedynku na mecz z rywalem, wygrywał średnio 48,9 procent z nich. Notował średnio 3,24 przechwytu na spotkanie - najwięcej 11 miał ich w starciu z Lechem Poznań 0:0. 8,85 - to średnia odzyskiwania posiadania piłki. Najwięcej razy odzyskiwał posiadanie piłki w starciu z Górnikiem Zabrze 1:3 - 14 razy. Średnio 7.12 tracił posiadanie piłki - najwięcej razy bo 14 w starciu z GKS-em 1:1. Miał średnio 1,16 faulu na mecz - najwięcej razy faulował w meczu z Rakowem - 4 razy. Strzelił jednego gola samobójczego - w meczu z Banikiem Ostrawa 2:2.